ik zit nu al een uur te tikken, maar er zijn geen woorden voor de pijn. Ik wou zeggen: Met de dood wordt er geen punt achter ons leven gezet maar een komma.
Sterkte, liefde, een knuffel. En als Agnost geloof ik er niet in maar sluit ook niets uit.
Bedankt voor de lieve reacties. Ik vind het fijn om te lezen, dat zoveel mensen nog aan Anjuli denken. Vandaag is het 6 jaar geleden dat we haar begraven hebben. Onvoorstelbaar.
Fatima, dat heb ik zelf ook. Soms probeer ik me dan in te houden, omdat ik denk dat mensen zich anders ongemakkelijk gaan voelen. Soms zie je dat aan ze, maar soms is het mijn eigen interpretatie.
Dennis, ik geloof ook niet zoals kerkelijke gelovigen dat doen, maar toch denk ik dat er meer is dan wat wij weten. Dat heb je mooi gezegd, van die punt en komma.
Palisa, de tijd vliegt inderdaad voorbij.
Noortje, bedankt. Altijd fijn om te weten dat we niet vergeten worden. De tijd gaat snel en de meeste mensen hebben ook op deze dag andere dingen aan hun hoofd.
Marjolijn, het gaat eindelijk een beetje beter met me, nu ik leer met de pijn en het gemis om te gaan.
Lieve Es… Natuurlijk weer een week te laat. Maar jullie blijven in m’n hart. Dit jaar heb ik weer de camino naar Santiago gelopen. En weer heb ik aan jullie gedacht hoog op de Monte de Leon. Een kusje naar Anjuli gestuurd op Cruz de Fero en een kaarsje gebrand in de Kathedraal in Santiago. Ik hoop dat het kracht geeft. Dikke kus And always in my hart
3 August 2011 at 02:00
Wat gaat de tijd snel…
Ik ben al heel lang niet meer hier geweest, maar dat betekent niet dat ik Anjuli vergeten ben.
Anjuli heeft me zo erg aangegrepen dat ze altijd in mijn gedachten blijft.
Zo ook vanavond, gewoon ‘een’ gesprek dat ergens begon en eindigde met Anjuli.
Fatima
3 August 2011 at 02:07
ik zit nu al een uur te tikken, maar er zijn geen woorden voor de pijn. Ik wou zeggen: Met de dood wordt er geen punt achter ons leven gezet maar een komma.
Sterkte, liefde, een knuffel. En als Agnost geloof ik er niet in maar sluit ook niets uit.
x
dennis
3 August 2011 at 15:51
Het blijft onwerkelijk en vooral hoe snel het allemaal gaat.
Dikke kus van ons allemaal.
(K)
4 August 2011 at 22:16
Zes jaar alweer, ongelovelijk.. Heel veel sterkte, ik denk aan jullie.
7 August 2011 at 21:14
Zes jaar alweer, wat een enorm lange tijd.
Ik hoop dat het een beetje goed met je gaat.
Liefs, Marjolijn
8 August 2011 at 14:23
Bedankt voor de lieve reacties. Ik vind het fijn om te lezen, dat zoveel mensen nog aan Anjuli denken. Vandaag is het 6 jaar geleden dat we haar begraven hebben. Onvoorstelbaar.
Fatima, dat heb ik zelf ook. Soms probeer ik me dan in te houden, omdat ik denk dat mensen zich anders ongemakkelijk gaan voelen. Soms zie je dat aan ze, maar soms is het mijn eigen interpretatie.
Dennis, ik geloof ook niet zoals kerkelijke gelovigen dat doen, maar toch denk ik dat er meer is dan wat wij weten. Dat heb je mooi gezegd, van die punt en komma.
Palisa, de tijd vliegt inderdaad voorbij.
Noortje, bedankt. Altijd fijn om te weten dat we niet vergeten worden. De tijd gaat snel en de meeste mensen hebben ook op deze dag andere dingen aan hun hoofd.
Marjolijn, het gaat eindelijk een beetje beter met me, nu ik leer met de pijn en het gemis om te gaan.
10 August 2011 at 17:17
tijd hier niet geweest, maar Anjuli is nog in mijn hart..sterkte
21 August 2011 at 23:13
Door de vakantie niet jullie blog geweest deze weken, maar wxe9l aan jullie gedacht!
Liefs Willeke
21 August 2011 at 23:13
Door de vakantie niet jullie blog geweest deze weken, maar wél aan jullie gedacht!
Liefs Willeke
24 August 2011 at 00:29
Lieve Es… Natuurlijk weer een week te laat. Maar jullie blijven in m’n hart. Dit jaar heb ik weer de camino naar Santiago gelopen. En weer heb ik aan jullie gedacht hoog op de Monte de Leon. Een kusje naar Anjuli gestuurd op Cruz de Fero en een kaarsje gebrand in de Kathedraal in Santiago. Ik hoop dat het kracht geeft. Dikke kus And always in my hart